Aktualności

          • Rodzicielstwo w czasach #zostańwdomu.

          •  „Potrafię się zatrzymać… ale jak to zrobić?!”

            Potrafię się zatrzymać – ale jak to zrobić... kiedy koronawirus się rozprzestrzenia?

            Otaczają nas hasztagi #zostanwdomu, #czassiezatrzymal. Cóż, czas z pewnością nie zatrzymał się dla naszych dzieci. Ich rozwój nie uległ zatrzymaniu. Pozostają tak samo, a być może nawet bardziej niż dotychczas ciekawe świata, eksplorujące, dążące do niezależności, domagające się naszej uwagi i spełniania ich potrzeb. To trudna sytuacja emocjonalna dla dorosłych, bo doświadczają podwyższonego napięcia związanego z lękiem, bezradnością i niepewnością. Fakt, że nikt nie wie, ile jeszcze będzie trwała taka sytuacja epidemiologiczna, sprawia, że organizm człowieka może działać na najwyższych obrotach, bo cały czas z włączoną reakcją stresową (która uruchamia się w odpowiedzi na trudną, kryzysową sytuację i powinna się zakończyć wraz z pokonaniem kryzysu). Ale kryzys nie mija…

            Dzieci mają prawo nie rozumieć tej sytuacji. Widzą jednak, że rodzice są zdenerwowani, może bardziej niż zwykle napięci czy zamyśleni. Dzieci doświadczają też wielu zmian w życiu codziennym: nie chodzą do przedszkola, nie mogą spotkać się z babcią, mama pracuje przy komputerze, a tata chwilowo nie pracuje w ogóle. Reakcją dziecka może być znużenie, niezadowolenie, większa niż zazwyczaj trudność w regulowaniu swoich emocji.

            W kontekście epidemii i tego, jak wpływa ona na nasze emocje, częściej niż zazwyczaj może zdarzyć się, że reakcją na niepożądane zachowanie dziecka będzie wybuch, “wyjście z siebie”. Przyjrzyjmy się, co może rodzic robić dla siebie, by zadbać o swoje emocje i zatrzymać się, aby nie dać dziecku klapsa.

             

            Zajmij swój mózg, obniż napięcie

            Twoje dziecko wpada w złość, histerię, krzyczy, wrzeszczy, tupie, a Ty czujesz, że jeszcze kilka sekund i zaczniesz robić to samo? Za taką reakcję odpowiada najbardziej „prymitywna”, najstarsza część naszego mózgu, która aktywuje się i przejmuje dowodzenie nad działaniem, uznaje tę sytuację za zagrożenia i włącza reakcję „Uciekaj albo walcz”. Kontrolę przejmuje układ limbiczny, czyli emocje biorą górę nad rozsądkiem. Dziecko wyczuwa narastające zdenerwowanie rodzica, które pobudza jeszcze bardziej dziecko, a na pewno nie pomaga się uspokoić. Jak przerwać to błędne koło? Zajmij swój mózg – daj mu zadanie do wykonania, które uruchomi część odpowiedzialną za myślenie, analizę, liczenie. Ważne, aby nie była to czynność automatyczna, tylko coś, co każe Twojemu mózgowi wyhamować.

            • Zmień pozycję ciała, np. poprzez obrót, krok w tył.
            • Weź kilka głębokich wdechów – świadomy, głęboki oddech przełącza nasz mózg na „racjonalny” tor.
            • Licz od 100 do tyłu, co 3, co 7, wymieniaj wszystkie liczby pierwsze.
            • Wymieniaj przystanki autobusowe linii, którą dojeżdżasz do pracy.
            • Sprawdź, czy pamiętasz królów polskich zaczynając od Bolesława Chrobrego.
            • W myślach śpiewaj piosenkę, podkładając pod znaną Ci melodię śmieszne lub absurdalne słowa, czy przekleństwa (obniżają poziom złości i bólu).
            • Pozbądź się nadmiaru energii – jeśli możesz dziecko zostawić z drugą osobą, wyjdź do innego pomieszczenia, wykrzycz złość, zrób przysiady, energiczne wymachy rękoma.

             

            Zorientuj się, co czuje i czego potrzebuje dziecko

             

            Dziecko ma niedojrzały układ nerwowy i trudno mu regulować emocje, których doświadcza. Dodatkowo na jego stan silnie wpływają inne bodźce stresujące, takie jak głód, zmęczenie, hałas, silne światło, obecność wielu osób.

            • Zadaj sobie pytanie: co wywołało taką reakcję dziecka, co jest jego problemem, co oznacza dla niego ta sytuacja?
            • Zastanów się jak, dziecko może przeżywać sytuacje związaną z koronawirusem, co się zmieniło w jego rutynie, wśród najbliższego otoczenia? Jaki to może mieć wpływ na dziecko, na jego emocje?
            • Nazwij emocje dziecka, powiedz: „Wydaje mi się ze to mogło Cię zezłościć”, “Ojej, chyba bardzo się przestraszyłeś?”.
            • Obserwuj dziecko, gdy widzisz, że zbliża się do granicy swojej wytrzymałości (np. pod koniec dnia), zareaguj – weź na ręce, zainteresuj czymś, nazwij jego stan: “Chyba masz już dość na dzisiaj, jesteś zmęczony, brakuje Ci naszych długich spacerów?”
            • Rozładuj sytuację śmiechem, wierszykiem (ale pamiętaj, aby porozmawiać z dzieckiem, o tym, co wywołało jego złość – aby śmiech nie stał się sposobem na tłumienie emocji).

             

            Rzuć sobie koło ratunkowe

            Poszukaj myśli, sentencji, perspektywy, która Cię zatrzyma, pozwoli spojrzeć inaczej na to, co się dzieje. Może to być:

            • Szukanie korzyści z danej sytuacji, np. kiedy dziecko wyrzuci talerz z jedzeniem: „To dobrze się składa, bo miałam umyć podłogę”; kiedy dziecko zbije kubek: „Świetnie, mogę kupić nowy”.
            • Powtarzanie sobie: „Dziecko potrzebuje uwagi, a nie uwag”.
            • Zadanie sobie pytania: „A co, jeśli oczekiwania dziecka są ok i nic się takiego nie stanie, jeśli je spełni?” – gdy dziecko na coś się upiera, koniecznie chce się ubrać w pelerynę, choć na zewnątrz jest ciepło i słońce.
            • Powiedzenie sobie: „Czy w skali świata to jest naprawdę ważne?”.
            • Powiedz w myślach i/lub na głos, co czujesz w tym momencie.
            • Powiedzenie sobie „To nie moje dziecko sprawia mi kłopoty, to ja mam kłopot (z jego zachowaniem)”.
            • Powiedzenie sobie, że to chwilowe. Jest takie porzekadło: „Wszystko mija, nawet najdłuższa żmija”. Albo koronawirus!

             

            Pod ostrzałem spojrzeń

            Czas wymuszonego i przedłużającego się przebywania w domu, bez wiedzy, kiedy to się skończy, może oznaczać, że większość trudnych sytuacji ma miejsce w domu, nie w sklepie czy parku. W związku z tym, być może częściej pojawi się myśl: “Co pomyślą sobie sąsiedzi, kiedy Kasia tak drze się, jakbym robiła jej krzywdę, może zaraz wezwą policję, albo powiadomią OPS”.

            • Powtarzaj sobie: „To mój wybór jak się zachowam, to ja wiem co tu się dzieje i czego potrzebuje moje dziecko”, “To naturalne, że złości się i krzyczy, przecież nie pozwalam mu na kolejną bajkę”.
            • Przywołaj sobie swoją perspektywę, jak bardzo Tobie brakuje wyjścia ze znajomymi do restauracji, do kina, innych aktywności, które dotąd były Twoją przyjemnością i odskocznią. Może to pomoże Ci spojrzeć  z empatią na dziecko w tej trudnej sytuacji i przekieruje myśli oraz emocje w stronę rozczarowanego malca, a nie obserwujących przechodniów czy spojrzeń z okien mieszkań.
            • Jeśli ktoś krytykuje to, jakim rodzicem jesteś, komentuje Twoje trudne momenty z dzieckiem i wyciąga wnioski jedynie na podstawie słyszanych dźwięków, powtarzaj sobie: „To ta osoba ma z tym problem, to są jej emocje, nie moje. Ja poczekam, aż moje dziecko się wyciszy, pomogę mu z tym”.

            Takie ograniczenie przestrzeni, zawężenie granic i brak wyboru sposobu spędzania czasu tak, jakby się chciało, może być bardzo trudną sytuacją dla dziecka, jak i rodzica. Jednak to dziecko ma najmniejsze możliwości radzenia sobie z tą sytuacją, potrzebuje osoby dorosłej, aby pomogła mu regulować napięcie emocjonalne związane z nowymi, przedłużającymi się dla niego ograniczeniami.

             

            Higiena rodzica i profilaktyka złości

            Tak, jak złość dziecka może „zarazić” Ciebie i wprawić w ruch błędne koło emocji, tak Twój spokój pomaga dziecku w regulowaniu swoich uczuć. Ale jak mówi przysłowie, z pustego i Salomon nie naleje. Jeśli nie zadbasz o swój odpoczynek, sen, ruch fizyczny, przyjemności, w momentach kryzysowych trudno będzie Ci znaleźć w sobie siłę na poradzenie sobie z problemami. Może to być trudne w sytuacji ograniczenia możliwości wyjścia z domu, zamknięcia miejsc publicznych, ale dobrze jest szukać choć najmniejszych sposobów na utrzymanie ruchu, przyjemności, aby zachować  poczucie sprawstwa, a zmniejszać poczucie bezradności.

            • Pamiętaj o sobie! Może martwisz się o własnych rodziców? Albo o swoją sytuację zawodową? Może ktoś bliski został zarażony i obawiasz się o jego stan zdrowia? Pomyśl co się z Tobą dzieje, jakie masz myśli, emocje, jak się czujesz?
            • Wyciągnij wnioski z trudnej sytuacji, pomyśl, jak można jej uniknąć w przyszłości.
            • Zadbaj o otoczenie, dostosuj je do temperamentu i potrzeb dziecka, zredukuj możliwe szkody – np. jeśli dziecko zrzuca naczynia na podłogę, daj mu plastikowe talerze.
            • Obserwuj dziecko, ucz się jego reakcji, temperamentu, oznak, gdy zbliża się do swojej granicy cierpliwości i wytrzymałości.
            • Rozpoznawaj swoje granice, jakie sytuacje odbierasz jako podbramkowe, co wzmaga Twój stres (np. upał, głód). Może zmieniają się one podczas akcji #zostanwdomu i innych okoliczności związanych z koronawirusem?
            • Ustal swoją „skalę złości” i informuj dziecko, na którym poziomie w danej sytuacji się znajdujesz (jeżeli taka forma się przyjmie, dziecko może również stosować swoją skalę, informując Cię na jakim poziomie jest w swoich emocjach). Możecie używać cyfr, buziek, porównań.
            • Zaakceptuj emocje – zarówno swoje, jak i dziecka – pozwalają poznać Wasze potrzeby.

             

            Życzę Wszystkim wytrwałości!!

             

          • Jak dbać o więź emocjonalną z dzieckiem

          • „ Ż̇ycie dorosłych ma większy wpływ na dzieci, niż jakiekolwiek świadome próby i metody wychowawcze”.

            Jasper Juul

            Więź emocjonalna

            Więź emocjonalna z rodzicami jest najważniejszym czynnikiem chroniącym dzieci przed podejmowaniem zachowań ryzykownych.

            Jak wskazują liczne doświadczenia dorosłych i badania naukowe, nieistnienie lub zanikanie pozytywnych relacji między rodzicami a dziećmi ma poważny wpływ na późniejsze przyjmowanie przez młodych ludzi negatywnych postaw.

            Rodzice dowiadują się o używaniu przez dzieci substancji psychoaktywnych, dopuszczaniu się aktów agresji, łamaniu prawa czy przedwczesnej inicjacji seksualnej.

            Jakość relacji rodzic – dziecko decyduje o skuteczności oddziaływań wychowawczych, a w efekcie – sukcesie lub porażce rodziców w niwelowaniu problemów rodzinnych, nierzadko wynikających też ze stosowania nieprawidłowych metod reagowania na niepożądane zachowania dzieci.

            Więź emocjonalna pozwala na osobową identyfikację dziecka z dorosłym, dzięki czemu może on modelować oczekiwane zachowania dziecka.

            Prawidłowa relacja między dorosłym a dzieckiem powinna łączyć w sobie dwa aspekty: miłość, akceptację, szacunek oraz granice, normy, wymagania.

             

            Większość rodziców martwi się, czy postępuje właściwie. Oczywiście nie ma rodziców "doskonałych". Wszyscy rodzice miewają trudności i niepokoją się o to, czy wywierają na swoje dzieci dobry wpływ. Dyscyplina jest jednym z problemów, które najbardziej martwią rodziców- co zrobić, aby dzieci dobrze się zachowywały. Dla wielu rodziców ten problem może się okazać bardzo trudny.

             

            Jak stać się lepszym rodzicem ?

            Dla wielu rodziców ten problem może się okazać bardzo trudny. Wydaje się, że każdy ma swoje zdanie na temat tego, jak należy wychowywać dzieci.

            Czy zbyt mało dyscypliny oznacza, że dzieci wymknęły się nam spod kontroli? Czy zbyt surowa dyscyplina sprawi, że zwrócą się przeciw nam?

            Wiemy, że dzieciom są potrzebne granice, aby mogły czuć się bezpiecznie, ale wcale nie jest łatwo wyznaczyć owe granice.

             

            Jak można pomóc dzieciom dobrze się zachowywać ?

            Pozytywne podejście polega na chwaleniu dziecka i zachęcaniu go do pożądanych zachowań oraz upewnianiu się, że poświęcamy dziecku uwagę, kiedy zachowuje się we właściwy sposób.

            Pozytywne podejście nie obejmuje bicia dziecka. Niektórzy rodzice obawiają się, że jeśli nie będą dawali dzieciom klapsów, to stracą nad nimi panowanie, jednak w rzeczywistości dzieje się zupełnie inaczej.

            Im częściej okazujemy dzieciom miłość i szacunek oraz im lepiej dzieci rozumieją, dlaczego chcemy, żeby zachowywały się w określony sposób, tym bardziej chcą spełniać nasze oczekiwania. Przyjęcie tego podejścia pozwala trak- tować wszelkie kary jako środek ostateczny.

             

            Refleksje

            Rodzice są tylko ludźmi, a wychowywanie dzieci wydaje się czasami ciężką pracą, szczególnie kiedy masz na głowie wiele innych spraw.

            Być może zdarza Ci się odreagować swój stres na dziecku, jednak zwykle czujesz się później winny(-a).

            W Polsce kary cielesne wobec dzieci (bicie dzieci) jest przestępstwem !!! Bicie dzieci nie jest skuteczną metodą przekonywania ich, by dobrze się zachowywały - uczy agresji, rodzi bunt i osłabia więź pomiędzy rodzicem a dzieckiem.

             

            Pozytywne wybory rodziców

            • Dawaj dzieciom przykład dobrego zachowania. Dzieci uczą̨ się, naśladując zachowania innych.
            • Zmieniaj otoczenie, a nie dziecko.
            • Wyrażaj swoje życzenia pozytywnie! Mów dzieciom, czego od nich oczekujesz, a nie tylko, czego sobie nie życzysz.
            • Stawiaj realistyczne wymagania. Pamiętaj o tym, aby zadawać́ sobie pytanie, czy Twoje wymagania odpowiadają̨ wiekowi i sytuacji dziecka. Musisz okazać́ więcej cierpliwości, jeśli Twoje dziecko jest jeszcze bardzo małe, albo kiedy choruje lub jest zmęczone.
            • Nie polegaj zanadto na nagrodach i karach. W miarę, jak dzieci dorastają, kary i nagrody stają się coraz mniej skuteczne. Wyjaśniaj powody Twoich decyzji. Negoc- juj ze starszymi dziećmi, stosuj taktykę odwracania uwagi w wypadku małych dzieci.
            • Wybierz wychowywanie bez kar fizycznych i krzyku. Krzyczenie na dzieci lub nieustanne ich krytykowanie bywa równie szkodliwe i może doprowadzać do długotrwałych trudności emocjonalnych. Takie kary nie pomagają dziecku wykształcić w sobie samokontroli i szacunku dla innych.

             

            10 kroków aby stać się lepszym rodzicem

            1. Miłość jest najważniejszą potrzebą wszystkich dzieci.
            2. Słuchaj uważanie tego, co mówi twojego dziecko.
            3. Granice są potrzebne nawet w najbardziej kochającym się związku.
            4. Śmiech pomaga rozładować napięte sytuacje.
            5. Postrzeganie święta z perspektywy dziecka.
            6. Chwal i zachęcaj swoje dziecko.
            7. Szanuj sobie dziecko tak, jak szanowałbyś (szanowałabyś) dorosłego.
            8. Ustal porządek dnia.
            9. W każdej rodzinie potrzebne są pewne zasady.
            10.  Nie zapominaj o własnych potrzebach.

             

            Dbajcie o Siebie i swoją więź z dzieckiem :) 

          • Konkurs Plastyczny „Zaprojektuj swoją maseczkę”

          • CEL KONKURSU

            Aktywizacja uczniów w trakcie kwarantanny.

            Rozwijanie twórczej aktywności plastycznej.

            Rozwijanie wyobraźni i kreatywnego myślenia.

             

            ORGANIZACJA

            Organizatorem konkursu jest Szkoła Podstawowa w Dębogórzu. 

             

            ZADANIE KONKURSOWE

            Zadanie konkursowe polega na wykonania maski na twarz, zakrywającej drogi oddechowe, a następnie zrobienia zdjęcia w nałożonej, wykonanej i ozdobionej masce (dowolna osoba z rodziny lub selfie).

            Maska może być wykonana z użyciem dowolnych materiałów i metod tworzenia, dekorowania czy nadawania znaczeń i treści (haft, malarstwo, elementy przestrzenne itd.)

             

            WARUNKI UCZESTNICTWA

            Uczestnicy (kategorie wiekowe):

            Kategoria 1 – przedszkole i klasy 0

            Kategoria 2 – Klasy I-III SP

            Kategoria 3 – Klasy IV-VI SP

            Kategoria 4 – Klasy VII-VIII SP .

            2. W celu przystąpienia do konkursu należy przesłać zdjęcie pracy konkursowej w formacie JPG.

            3. Uczestnik może zgłosić wykonaną samodzielnie przez siebie pracę, która jest jego własnością i do której żadnych roszczeń nie mogą mieć osoby trzecie.

             

            PRZEBIEG KONKURSU

            1. Zgłoszenie do konkursu odbywa się poprzez wysłanie zdjęcia przedstawiającego pracę konkursową (założoną na osobę maskę) na e-mail: piasma@wp.pl . Praca konkursowa musi zawierać dane kontaktowe uczestnika- imię, nazwisko, klasa, adres e-mail)

            2.Użytkownik biorący udział w konkursie może przesłać 1 zdjęcie – jedną pracę.

            3. Uczestnicy mogą przesyłać zgłoszenia do 22.05.2020

            4. Wyłonienie i ogłoszenie zwycięzcy odbędzie się w dniu 5.06.2020 .

             

            NAGRODY

            Powołane JURY oceni Samodzielność, kreatywność, oryginalność, poziom artystyczny, estetykę wykonania pracy, zgodność z tematem i kryteriami

            Decyzja komisji konkursowej jest ostateczna i niepodważalna.

            Laureaci otrzymają nagrody po powrocie do szkoły oraz pamiątkowe dyplomy, które zostaną rozesłane pocztą elektroniczną.

            Magdalena Piaseczna - piasma@wp.pl

          • REKRUTACJA - SZKOŁA

          • Przypominamy o trwające rekrutacji do klasy I na rok szkolny 2020/2021.

            Dokumenty można składać:

            1. drogą e-mail: sekretariatdebogorze@interia.pl ;

            2. wrzucając do skrzynku znajdującej się w przedsionku przy wejściu głównym szkoły

            3. telefonicznie: 58 679 13 25 ; 501 071 321 ; 518 429 478 ; 515 293 024

          • WYPALENIE RODZICIELSKIE

          • Nasze życie straciło swój rytm, zostaliśmy wyrwani z codziennych rytuałów. Życie nasze i naszych rodzin zamknięte jest w czterech ścianach. To tutaj większość z nas ostatnio pracuje, spędza wolny czas i zajmuje się dziećmi. Zamknięte na czas epidemii koronawirusa szkoły przenoszą się w domowe zacisza. Zajęcia online, przesyłane drogą elektroniczną zadania czy prace do wykonania to teraz rzeczywistość każdego ucznia i rodzica. Do tej pory dom był przecież miejscem odpoczynku i spędzania wolnego czasu. Dla wielu rodziców to trudny okres.

             

             A jaki związek ma koronawirus z opieką nad dzieckiem?

            Opieka nad dzieckiem może być bardzo wyczerpująca, a nasze dotychczasowe życie nie jest już takie jak sprzed kilku tygodni. Może nadejść taki moment, kiedy wykończony rodzic po prostu ma dość.

            Kiedy pracownik firmy ma dość swojej pracy, jest przemęczony czy znużony, mówi się czasem, że „się wypalił”. Czy podobny stan można osiągnąć w obszarze stałej opieki nad dziećmi? Okazuje się, że tak. Termin wypalenia rodzicielskiego zaczął pojawiać się na tyle często, że można znaleźć już pierwsze publikacje naukowe badające to zjawisko. Wyodrębniono trzy elementy charakteryzujące wypalenie rodzicielskie: wyczerpanie psychofizyczne, nieefektywność, dystans emocjonalny.

             

            Skąd to wypalenie ?

            1. Potrzeby- koncentrujemy się na zaspokajaniu potrzeb, zarówno tych dziecięcych, jak i rodzicielskich. Troskliwi opiekunowie, wyczuleni na potrzeby dzieci, starają się stale reagować na nie, co w konsekwencji bywa mocno wyczerpujące i niestety zaburza zaspokajanie własnych potrzeb.  Rodzic, który zaniedba własne potrzeby, może mieć kłopot z reagowaniem na potrzeby dziecka, a narastające zmęczenie przybliża go do całkowitego znużenia swoją rolą.

            2. Osamotnienie- W naszych realiach do niedawna wsparciem były rodziny wielopokoleniowe – młodzi rodzice mogli liczyć na pomoc dziadków czy dalszej rodziny. Teraz, gdy młodzi rozjeżdżają się po świecie, a dziadkowie długo są aktywni zawodowo, trudno stworzyć swoją silną grupę wsparcia. Obecnie w sytuacji #zostańwdomu jesteśmy zdani sami na siebie.

            3. Wysokie wymagania społeczne- Panujące stygmatyzujące przekonanie, że „siedzenie w domu” ma wyglądać „w określony”: czysty dom, czyste i zadbane dzieci, ugotowany obiad, zakupy, pranie, no i zadowolony rodzic. Rodzicom (niestety mam na myśli głownie kobiety), którym nie udaje się sprostać tym wymaganiom, często mierzą się z silną frustracją, mają poczucie źle wypełnianej roli, czują, że zawodzą, że coś z nimi jest nie tak, że są nieudolni. A to prosta droga do głębokiego kryzysu.

             

            Dbanie o swoją równowagę to nie egoizm!

            … to troska! Aby mieć siłę i energię do opieki nad dzieckiem, trzeba koniecznie zadbać o siebie i swoje potrzeby. I podobnie jak w innych dziedzinach życia warto celebrować regularną praktykę „ładowania akumulatorów” i nie doprowadzać do skrajnego wyczerpania. A jak się tym zająć?

            Jak zachować równowagę:

            1. Work–life balance

            Choć wypalenie zarezerwowane było do tej pory dla sfery zawodowej, to jednak nietrudno zauważyć, że całodniowa opieka nad dzieckiem jest czymś bardzo podobnym do pełnoetatowej pracy. Niezależnie od tego jak bardzo kochamy swoje dzieci, stałe przebywanie z dzieckiem może być bardzo wyczerpujące. Starajmy się pamiętać, że jesteśmy nie tylko pracownikami, opiekunami swoich dzieci, ale również przyjmujemy inne role w życiu społecznym.

            2. Odpuszczanie

            A może by tak nie być perfekcyjnym rodzicem? Czy naprawdę niezbędne jest robienie tych wszystkich rzeczy, które wydają się nieodzowne? Dla wielu osób idealnie czysty dom, zadbana kuchnia i zbilansowana codzienna dieta są tak oczywiste jak to, że co rano trzeba wstać i zorganizować dziecku rozwijające i kreatywne zajęcia. Prędzej czy później pojawia się kryzys, kielich goryczy przepełnia się i następuje wybuch… A może jednak w trosce o siebie warto trochę odpuścić. Można ugotować obiad na kilka dni, zyskując dzięki temu w jednym dniu trochę wolnego czasu, albo raz na jakiś czas zignorować bałagan w  pokoju i mimo to usiąść z książką i kawą i zrobić coś dla siebie. Odpuszczanie to trudna sztuka, ale można się jej nauczyć. Szczególnie teraz, kiedy nasze życie toczy się w czterech ścianach, nauczmy się odpuszczać!

            3. Krąg wsparcia

            Rozmowy z rodzicami dzieci w podobnym wieku potrafią przynieść zadziwiającą ulgę. Konfrontacja z podobnymi wyzwaniami i sytuacjami często przynosi odkrywcze stwierdzenie: „Nie tylko ja czuję się czasem przeciążony!”. Rozmowy o codziennych bolączkach, wyzwaniach i kłopotach to nie tylko „wylewanie żalów”. To także możliwość spojrzenia na swoją sytuację z innej perspektywy i uniknięcie przekonania, że to ze mną jest coś nie tak, że sobie nie radzę. Rodzicom przebywanie w większym kręgu daje poczucie przynależności do większej wspólnoty, połączonej doświadczeniem i podobnymi problemami dnia codziennego. Chodź nie możemy spotykać się, spróbujmy podtrzymywać znajomości drogą telefoniczną, przez social-media.

            4. Prośba o pomoc i delegowanie zadań

            Warto przełamać opór i poprosić o pomoc! Ważne jest jednak, by kierować swoje prośby do właściwych osób i we właściwy sposób – jasno komunikując, czego potrzebujemy. Partner, choć często bardzo wspierający i zaangażowany, nie zawsze domyśli się, jaki sposób pomocy jest dla nas najbardziej pożądany.

            5. Troska o swoje potrzeby

            Troska o własne potrzeby, dostrzeganie ich i zaopiekowanie się nimi dają rodzicowi siłę do dbania o potrzeby dziecka.  Warto uświadomić sobie, że ładowanie własnych baterii to przede wszystkim inwestycja w dobro całej rodziny. Przy odrobinie dobrej woli i wzajemnym szacunku można znaleźć odpowiednie strategie na realizację różnych działań. I tu znów niezwykle ważna jest jasna, autentyczna komunikacja między członkami rodziny. 

             

            Wypalenie rodzicielskie może dotykać zarówno matek, jak i ojców, bycie rodzicem bywa po prostu bardzo wyczerpujące. Zatroszczenie się o siebie i swoje potrzeby to inwestycja w przyszłość naszych dzieci – to budowanie w nich wzorca szczęśliwych ludzi: odpowiedzialnych rodziców i troskliwych partnerów.

             

            Dbajcie o siebie w tym szczególnym czasie !!!

             

             

             

          • Koronawirus- przystosowanie do stresującej sytuacji

          • Koronawirus zamknął nas w domach, odciął od pracy, znajomych, życia, które do tej pory prowadziliśmy. Wielu z nas już po kilku dniach narodowej kwarantanny nie radzi sobie z nową sytuacją.

             

            „Badania psychologiczne prowadzone nad zagadnieniem kwarantanny pokazują, że sytuacja ta ma znaczące i negatywne konsekwencje dla naszej psychiki: strach, gniew i natrętne myśli (Brooks i współpracownicy, 2020)” 

             

            To, jak zareagujemy na wybuch pandemii, zależy od naszych osobistych predyspozycji, doświadczeń i uwarunkowań, a także od społeczności, w której żyjemy.

             

            Do grupy mogącej silniej reagować na tę sytuację należą osoby starsze i osoby z chorobami przewlekłymi, które są bardziej zagrożone COVID-19, dzieci i nastolatki, osoby, które znajdują się na pierwszej linii frontu w walce z epidemią, tj. lekarze, pielęgniarki i inni pracownicy medyczni oraz osoby z zaburzeniami psychicznymi, w tym nadużywające substancji psychoaktywnych. Również osoby poddane kwarantannie mogą przeżywać nasilony stres (nawet jeśli nie są chore), ze względu na izolację od innych ludzi.

             

            Objawy stresu wywołane epidemią.

             

            Wśród objawów stresu związanego z wybuchem pandemii eksperci wymieniają m.in. występowanie nasilonych obaw i lęków o własne zdrowie i zdrowie swoich najbliższych, zmiany w nawykach związanych ze snem i spożywaniem posiłków, problemy ze snem i koncentracją uwagi, pogorszenie objawów choroby przewlekłej, zwiększone spożycie alkoholu, wyrobów tytoniowych i innych substancji psychoaktywnych.

             

            Czego tak naprawdę się boimy?

            Koronawirus uruchomił strach będący podstawą wszystkich lęków, strach przed śmiercią. Ponadto pojawia się poczucie utraty kontroli nad sobą i swoim życiem, utrata stabilności finansowej i stabilizacji życiowej, a to wywołuje szereg emocji współtowarzyszących lękowi – złości, frustracji, bezsilności, przerażenia, zaskoczenia, czy utraty nadziei.

            Reakcja dzieci i nastolatków na stres.

            Reakcja dzieci i nastolatków zależy w dużym stopniu od tego, jak zachowują się dorośli w ich otoczeniu. Rodzice, którzy reagują ze spokojem i pewnością, będą stanowić wsparcie dla swoich dzieci. Dlatego tak ważne jest, by opierać się na sprawdzonych informacjach na temat wirusa. 

             

            Nie wszystkie dzieci reagują na stres w ten sam sposób. U najmłodszych można obserwować zwiększoną płaczliwość lub rozdrażnienie, a nawet powrót zachowań, z których dziecko wyrosło, jak moczenie nocne.

             

            Wśród innych objawów nadmiernej reakcji stresowej na epidemię eksperci wymieniają: smutek, nasilone zamartwianie się, niezdrowe zachowania dotyczące snu czy jedzenia, a u nastolatków również nadmierną drażliwość, tzw. złe zachowanie, problemy z koncentracją uwagi, unikanie obowiązków szkolnych, jak również aktywności, które w przeszłości sprawiały dziecku radość, bóle głowy i ciała bez konkretnej przyczyny, a także sięganie po alkohol, papierosy i inne substancje psychoaktywne. 

             

            Rodzice mogą pomóc dzieciom w łagodzeniu stresu związanego z pandemią poprzez rozmowę, rzeczowe i przystępne przedstawienie faktów. Ważne jest też, by dać dzieciom i nastolatkom poczucie bezpieczeństwa, pozwolić na wyrażenie emocji, takich jak zdenerwowanie, złość, a także podzielić się z nimi własnymi sposobami na rozładowanie stresu. 

             

            W czasie epidemii warto ograniczyć dzieciom i młodzieży dostęp do wiadomości w mediach, również społecznościowych. Dzieci mogą błędnie interpretować informacje, które do nich docierają i bać się tego, czego nie rozumieją. 

            Dobrze jest też trzymać się dotychczasowej rutyny, jeśli chodzi codzienne aktywności, a w sytuacji, gdy zamknięte zostają szkoły stworzyć nowy schemat dnia obejmujący naukę oraz czas wolny. 

             

            Osoby, które cierpią na schorzenia psychiczne powinny w tym okresie kontynuować dotychczasową terapię i obserwować się pod kątem wystąpienia nowych objawów lub pogorszenia dotychczasowych. Gdy zaobserwują niepokojące zmiany, np. myśli samobójcze, myśli o skrzywdzeniu siebie lub innych, powinny zadzwonić po pomoc.

             

            Miejsca w których otrzymasz pomoc:

            586222222 - Ośrodek interwencji kryzysowej w Gdyni

            116 123 - Bezpłatny kryzysowy telefon zaufania dla dorosłych. Codziennie, od poniedziałku do niedzieli (z wyjątkiem dni świątecznych!), w godzinach 14.00-22.00.

            116 111- Bezpłatny telefon zaufania dla dzieci i młodzieży – czynny całą dobę (24h).

            800 100 102- Wojska Obrony Terytorialnej uruchomiły punkt bezpłatnej, całodobowej infolinii wsparcia psychologicznego, dla każdego kto potrzebuje wsparcia w sytuacji epidemii.

            800702222- Centrum Wsparcia dla osób w stanie kryzysu psychicznego – bezpłatny telefon czynny całą dobę(24h).

            800121212- Bezpłatny telefon zaufania dla dzieci i młodzieży Rzecznika Praw Dziecka. Codziennie, od poniedziałku do piątku, w godzinach 8.15-20.00. Pod numer Dziecięcego Telefonu Zaufania mogą również dzwonić osoby dorosłe, by zgłosić problemy dzieci.

            226350954- Telefon zaufania dla osób starszych. Czynny poniedziałki, środy i czwartki w godzinach 17.00-20.00. Dyżur na temat choroby Alzheimera: środa w godzinach 14.00-16.00.

            800 108 108- Bezpłatny telefon wsparcia dla osób po stracie bliskich (będących w żałobie). Codziennie, od poniedziałku do piątku, w godzinach 14.00-20.00

             

             

            PAMIETAJMY- KAŻDY KRYZYS MA SWÓJ KONIEC.

             

            ŻYCZĘ WAM WYTRWAŁOŚCI I DBANIA O SIEBIE!

          • Lektury szkolne

          • Lektury szkolne dla uczniów do odsłuchania  lub pobrania za darmo z platformy- Lektury.gov.pl 

            W zasobach platformy znajdziemy obecnie 700 pozycji wybranych z listy lektur obowiązkowych programu podstawowego

          • KONKURS

          • WOLONTARIAT NA ZNACZKACH POCZTOWYCH - ZAPRASZAMY DO 4. EDYCJI KONKURSU!

            Zapraszamy do udziału w konkursie plastycznym na projekt znaczka pocztowego „Świat oczami młodych”.


            Obecna edycja konkursu poświęcona jest tematyce wolontariatu tj.: ideom jakie za sobą niesie, przykładom działań wolontariackich, a także korzyściom zarówno dla beneficjentów, jak i samych wolontariuszy.


            „Świat oczami młodych” to jedyna okazja dla dzieci i młodzieży, w wieku 7-19 lat, do samodzielnego zaprojektowania znaczków! Trzy najlepsze prace oraz nazwiska laureatów znajdą się na znaczkach pocztowych, które zostaną wprowadzone do obiegu jesienią 2020 roku.

            • Rejestracja placówek potrwa do 30 kwietnia br.
            • Prace konkursowe można przesyłać do 5 czerwca br.

            Chętne osoby proszę o potwierdzenie chęci udziału w konkursie do 27.03br.

            Wówczas prześlę szczegółowe informacje dot. regulaminu.

            Osoby, które wezmą udział w etapie wewnątrznym-szkolnym otrzymają dyplom a najlepsze prace nagrody.

            Anna Frankowska

          • Kochane dzieciaki:)

          • Wolny czas od pobytu w murach szkolnych daje Wam możliwość częstszego i długotrwałego korzystania z internetu. Proszę Was, przypomnijcie sobie zasady bezpiecznej komunikacji na portalach społecznościowych, o których rozmawialiśmy podczas warsztatów w lutym. Uczestniczyliście w nich bardzo aktywnie i Wasza wiedza na temat negatywnych i niedopuszczalnych zachowań tj hejt, była bardzo imponująca.

            Trzy podstawowe zasady  to:

            • Nie udostępniaj swoich danych osobowych i zdjęć,
            • Szanuj innych i traktuj ludzi tak, jak chcesz aby traktowali Ciebie (nie bądź wulgarny),
            • Sprzeciw się hejtowi  (jeśli widzisz hejt, reaguj. Zgłoś komentarz do administratora, pokaż, że nie zgadzasz się na złe traktowanie innych. Nie bądź w sieci bezczynny).

            Zapraszam do skorzystania z filmików i gier dot. korzystania z internetu; są to kilkominutowe, bardzo wesołe animacje dla młodszych dzieci na stronie:  

            https://sieciaki.pl/

            https://www.saferinternet.pl/materialy-edukacyjne/materialy-multimedialne.html : ”Owce w sieci”, „Necio” i „1,2,3 Internet”

            dla młodzieży bardzo dobre filmy fabularne „z życia wzięte”:

            https://www.saferinternet.pl/materialy-edukacyjne/materialy-multimedialne.html

            Wszystkim, niezależnie od wieku, polecam zabawowe podeście do ortografii.  Pamiętajcie, że warto wracać do raz wykonanych ćwiczeń, aby widzieć efekt w postaci malejącej ilości robionych przez nas, w kolejnych dniach, błędów.

            https://www.dyktanda.net/

            http://pisupisu.pl/2/ortografia

            http://www.ortofrajda.pl/gry_on_line.htm

            http://www.superbelfrzy.edu.pl/category/gry-edukacyjne/ortograficzne/

            No i „odkurzcie” gry planszowe i puzzle. Są to niedoceniane sposoby na doskonalenie koncentracji. Czas sprzyja zaproszeniu domowników do rozgrywek w szachy, warcaby itp.

            Wszyscy pamiętajcie o izolacji i ograniczeniu kontaktów również z rówieśnikami. Nie buntujcie się przeciw nakazom i zakazom rodziców. Nie zwołujcie się na boiska, bo w ten sposób prowokujecie innych do wyjścia z domu.

            Pozdrawiam serdecznie

            Anna Frankowska